دایی حمیدم معتقد بود اگر زنی سوارکار خوبی باشد هیچ مردی از اسب بودن بدش نمی آید. دایی حمید در زندگی چهل و هشت ساله اش سه مرتبه سوارکارش را عوض کرد و آن سه سال آخر عمرش را عین یک اسب وحشی بی هیچ زین و یراقی زیست.

دروغ چرا! همیشه دلم می خواسته که چپ دست باشم. و این حسرت زمانی بیشتر شد که با یک زن چپ دست ازدواج کردم. احساس میکردم که اگر چپ دست باشم بالطبع باهوشتر هم میشوم. همانطور که همسرم بود. هیچ فیلمی نبوده که با هم ببینیم و آخرش را حدس نزده باشد. محاسبات ریاضیاش حرف ندارد. یک عالمه شعر از بر است. یک رمان سیصد صفحهای را در یک روز و نصفی میخواند و حتی رنگ لباسی را که سه سال و نیم پیش در کوه تنم بود را یادش هست. و تمام اینها مجموعهچیزهایی است که من ندارم.